Carolien Verpalen nieuwe voorzitter Platform

Carolien Verpalen maakt alweer een tijdje deel uit van het team van vrijwilligers van de Armoedecoalitie. Al tijdens haar jeugd leerde Carolien creatief met geld omgaan. Dat kwam haar later, toen zij diep in de schulden zat, goed van pas. Zij zet zich met haar ervaringskennis op het gebied van armoede en GGZ overwegend in als ervaringsdeskundige. Als zodanig houdt zij regelmatig praatjes over wat armoede betekent en wat het met je doet. Verder heeft zij zitting in de Adviesraad van ervaringsdeskundigen van de UU. Sinds enkele maanden zit zij de bijeenkomsten van het Platform van de Armoedecoalitie voor.

Kun je om te beginnen eerst iets over jezelf vertellen?

“Ik ben 59 jaar, groeide op in Middelburg en had er een vrij zorgeloze jeugd. Behalve het intens gepest worden, kon ik het leven goed aan. We hadden thuis niet veel te besteden. Volgens mij zijn we voor het eerst op vakantie geweest toen ik een jaar of 10 was. Mijn vader had een kampsyndroom, maar is toch op latere leeftijd nog gaan studeren voor advocaat. Mijn moeder deed vrijwilligerswerk. Ik heb nooit echt gemerkt dat er weinig geld was. Het lukte mijn moeder namelijk om zeer creatief met geld om te gaan.

Op een gegeven moment ben ik veel te jong getrouwd – en om de verkeerde redenen. Gelukkig kwam ik daar vrij snel achter: hoogzwanger van de tweede gingen we uit elkaar. En vanaf dat moment werd mijn leven lastiger… Ik woonde nog in Zuid-Limburg en had geen rijbewijs. De dichtstbijzijnde supermarkt was 10 km verderop: heuvel op, heuvel af. Toen ik kon verhuizen naar Utrecht, heb ik die kans met beide handen aangegrepen.

Ik heb een aantal jaar in het onderwijs gewerkt tot ik ziek werd. Vanaf dat moment begon de ellende: de sociale dienst verwees me naar het UWV en omgekeerd. Ik heb een half jaar lang van 600 gulden per maand moeten leven en raakte diep in de schulden. Vervolgens had ik een bewindvoerder die er met het geld vandoor ging. De tweede kon de werkdruk niet aan, waardoor mijn schulden in plaats van lager alleen maar hoger waren geworden. Uiteindelijk belandde ik bij de kredietbank. Ik kreeg te maken met een bewindvoerder, die net iets meer deed dan hij hoefde te doen. Nadat ik na een jaar of tien schuldenvrij was (inclusief studieschuld), koos ik ervoor om onder bewind te blijven.

In die periode leerde ik wel hoe je creatief met weinig geld om kunt gaan. Proeven op zaterdag in de stad bijvoorbeeld was toch al gauw een gratis lunch. Macaroni is heel veelzijdig etc. Ik heb in die tijd echt alles aangepakt om extra geld te binnen te halen. Tegenwoordig heb ik het gelukkig veel beter. Maar ik ben me wel erg bewust van mensen die het moeilijk hebben. Ik geef veel bijles en vraag doorgaans € 7,50 per uur, zodat het betaalbaar is. Soms, als ik merk dat dat zelfs te veel is, vind ik € 5,- ook goed.”

Wat ga je precies bij de Armoedecoalitie doen?

“Ik ben sinds kort als voorzitter van de Platformbijeenkomsten aangesteld. In die rol maak ik eveneens deel uit van het Stuurgroepoverleg. In dit overleg proberen we het beleid van de gemeente en maatschappelijke organisaties te verbinden en zo nodig te beïnvloeden, vernieuwingen te realiseren, en hobbels en drempels in de praktijk op te heffen.”

Hoe kom je hiertoe?

“Ik heb altijd gezegd dat ik het verschil wil kunnen maken. Iets doen aan armoede in het algemeen is misschien te hoog gegrepen, maar mensen er bewust van maken moet haalbaar zijn.”

Hoe bevalt je rol tot nu toe?

“Ik heb pas twee keer kunnen voorzitten, omdat ik aan mijn knie moest worden geopereerd. Ik heb dus nog niet zoveel meegemaakt.”

Welk talent zou je willen hebben?

“Dat ik echt verschil kan maken en meer mensen zou kunnen helpen met bijvoorbeeld alleen een aanraking.”

Welke droombaan zou je willen hebben?

“Ik zou nog wel eens bij een ministerie willen werken – om zo nog meer het verschil te kunnen maken en meer gehoord te worden.”

Wie zou je graag op de vingers willen tikken?

“Iedereen die denkt, dat armoede je eigen schuld is. Omdat je verkeerde keuzes hebt gemaakt. Dat het altijd aan jezelf ligt en dat het alleen maar mensen uit de lagere sociale klassen overkomt. Kortom: de betweters etc. En ‘men’, die stomme regels bedenkt zoals boetes opleggen voor te laat betalen – alsof het dan wel lukt.”